Friday, December 1, 2017

तेच ते

तेच ते, तेच ते,
तेच ते आणि तेच ते...

तेच ते दगड, तीच ती माती,
त्याच त्या विटा आणि तीच ती रेती

तेच ते रडणे, तेच ते हसणे
तेच ते tv समोर तासनतास बसणे

त्याच त्या मालिका, तीच ती रडारड,
ACP प्रद्युमन च्या टीम ने केलेली
तीच ती धरपकड

तोच तो तळहात तेच ते चटके,
त्याच त्या लादिवर फिरणारे तेच ते कटके

तीच ती नोकरी, तीच ती ट्रेन,
त्याच त्या गर्दीत आऊट होणारे,
तेच ते ब्रेन,

तेच ते राजकारण, तेच ते आरोप,
तीच ती उदघाटने आणि तोच तो समारोप

तेच ते चॅटिंग, तेच ते प्रेम,
फक्त पहिल्याला सोडून
दुसऱ्यावर धरलेला नेम

आणि तेच ते आयुष्य....

तेच ते आयुष्य, तेच ते दिवस,
तोच तो प्रवास आणि तेच ते मृत्यूचे सावट

नाही राहिले आता फक्त
तेच ते माझे मन,

ते पेटलंय, जळलंय,
जळून खाक झालंय...
उरली आहे आता फक्त राख.

तीच ती राख
एका मेलेल्या माणसाची
जो कधी जिवंत होता

ती ही नष्टच होईल,
जेव्हा कोणाच्या तरी आपल्याच व्यक्तीच्या हातातून
त्या राखेचे पाण्यात विसर्जन होईल.
-
©सचिन सावंत
०१/१२/२०१७

Sunday, November 26, 2017

अनभिज्ञ

कशा करू कविता आता
ज्यांचा काही उपयोगच होत नाही,
तुझ्यापर्यंत पोचव्यात या माझ्या इच्छेला
पूर्णत्व ही येत नाही,

नसतील पोचत तुझ्यापर्यंत तर
काय उपयोग आहे कवितांचा,
बंद करावेत हे उपद्व्याप
असा सल्ला आहे अनेकांचा..

त्यांचा सल्ला मानावा की नाही
हाच प्रश्न तसा आहे,
पण शेवटी, तूच आहेस माझ्या आयुष्यात
बाकी सर्व वजा आहे...

कंटाळा आला असेल तुला
माझ्या कवितांचा,
तर तसे सांग ना मला स्पष्ट,
उगीच कशासाठी, अन कुणासाठी
घेतोय मी इतके कष्ट

तू असशील तुझ्या आयुष्यात सुखी
पण माझ्या आयुष्यात मी आहे का ?
तुला याच्याशी काहीच देणे घेणे नाही,
हा माझा विचार तरी खोटा आहे का ?

रहा तू सुखी,
अन अनभिज्ञ माझ्या प्रत्येक गोष्टीशी
आता आयुष्यात कधीच नाही येणार मी
गुंतायला तुझ्यात, आणि बोलायला तुझ्याशी...

-
©सचिन सावंत
२६/११/२०१७